Voor Home klik op het Vino Amore logo! info@vinoamore.nl

Vino Amore

Roter Veltliner wijn van de maand mei 2020!

Mehofer Roter Veltliner Klassik – gastronomisch feest!

Oostenrijk

Mehofer Roter Veltliner Klassik – Oostenrijk heeft een rijke wijncultuur, die teruggaat tot de tijd van de Kelten en de Romeinen. Het is een veelzijdig wijnland, dat zowel op het gebied van mousserende, droge witte wijnen, rosé wijnen, volle rode wijnen als ook zoete wijnen veel interessants te bieden heeft voor de wijnliefhebber. Er zijn momenteel veel geëngageerde jonge wijnboeren actief, die internationaal grote furore maken met hun wijnen.

Bestel hier uw Roter Veltliner, wat een feest!

Druivenrassen Oostenrijk

Oostenrijk heeft veel karakteristieke inheemse druivenrassen, die wijnen met een bijzonder eigen karakter opleveren. Gelukkig is er in Oostenrijk geen trend om de eigen druivenrassen te verlaten voor internationaal bekendere druivenrassen zoals Chardonnay en Merlot. De wijnboeren kennen de kwaliteiten van hun “eigen” druivenrassen en zijn er trots op. De belangrijkste witte druivenrassen zijn o.a. Grüner Veltliner, Welschriesling, Neuburger, Riesling, Weissburgunder (= Pinot Blanc), en Muskat-Ottonel. De belangrijkste rode druivenrassen zijn o.a. Zweigelt, Blaufränkisch, St. Laurent en Blauer Portugieser. De productie van rode wijn is de laatste jaren sterk toegenomen. Momenteel wordt er ca. 68% witte wijn en 32% rode wijn gemaakt. In Oostenrijk is 36% van de totale aanplant met Grüner Veltliner aangeplant en 8% met Zweigelt. Beide druivenrassen zijn hiermee de meest aangeplante soorten in dit prachtige wijnland. 75% van de totale wijnproductie wordt in Oostenrijk zelf genuttigd.

Grüner Veltliner

Grüner Veltliner: hét nationale druivenras! Het paradepaardje van de Oostenrijkse wijnbouw is zonder meer de druivensoort Grüner Veltliner. Met meer dan een derde van de aanplant is dit het meest voorkomende druivenras. Het is een druivensoort die sterk reageert op microklimaat en ‘terroir’ en dus in meerdere stijlen te vinden is. Aan de ene kant heb je de lichtere, fruitige variant (tot ca. 11,5% alk), en aan de andere kant de krachtigere, rijke variant (tot vaak 14,5% alk.). De lichtere variant is qua smaak vaak enigszins vergelijkbaar met een stuivende Sauvignon Blanc. Het zijn fruitige wijnen met een aangename zuurgraad. In deze stijl kan de Grüner Veltliner het beste jong gedronken worden. Ze zijn ideaal als drinkwijn, maar ook heerlijk bij visgerechten, gevogelte, asperges of een salade. De krachtigere variant, is qua smaaktype meer vergelijkbaar met een Pinot Gris of Chardonnay. Het zijn dan volle, rijke wijnen, met iets noot achtigs en het zo kenmerkende pepertje. De krachtigere variant van de Grüner Veltliner is juist een uitstekende bewaarwijn (ca. 10-15 jaar) en kan bij veel verschillende gerechten geserveerd worden. Behalve bij visgerechten, kan de wijn ook bij kalfsvlees, lamsvlees, wildgerechten en sommige – niet te zware – gerechten met rood vlees geserveerd worden.

Mehofer Roter Veltliner Klassik – DAC (Districtus Austriae Controllatus)

DAC (Districtus Austriae Controllatus) Sinds 2002 werkt men in Oostenrijk met een extra nieuw systeem voor herkomstbenamingen die men DAC noemt. De basis voor een DAC is dat het een wijn is met regionale typiciteit, welke betrekking heeft op het druivenras en de invloed van ‘terroir’ (d.w.z. klimaat-bodem-wijnmaker) van de betreffende gemeente. Wijnen met een herkenbare identiteit dus. Men wil hiermee bereiken dat deze wijnen overal ter wereld herkend worden als typische wijnen van deze druiven uit deze streek.Voor zowel de witte als de rode wijnen geldt dat de minerale expressie ook duidelijk naar voren moet komen. Onderstaand vind je alle DAC’s die nu in Oostenrijk gelden:

  • WEINVIERTEL DAC: Grüner Veltliner, sinds 2002;
  • MITTELBURGENLAND DAC: Blaufränkisch, sinds 2005;
  • TRAISENTAL DAC: Grüner Veltliner, Riesling, sinds 2006;
  • KREMSTAL DAC: Grüner Veltliner, Riesling, sinds 2007;
  • KAMPTAL DAC: Grüner Veltliner, Riesling, sinds 2008;
  • LEITHABERG DAC: Witte wijn: Grüner Veltliner, Weißburgunder, Chardonnay, Neuburger; Rode wijn: Blaufränkisch, sinds september 2010;
  • EISENBERG DAC: Blaufränkisch, sinds 2010.

Mehofer Roter Veltliner Klassik – Wijnbouwgebieden

De wijngaarden van Oostenrijk liggen in het oosten van het land in een halve cirkel rondom Wenen, in het grensgebied met Tsjechië, Hongarije en Slovenië. Deze wijnbouwgebieden liggen op ongeveer dezelfde breedtegraad als de Bourgogne. Er heerst een gematigd landklimaat, met warme zomers en een lange warme herfst, waardoor de druiven optimaal rijp kunnen worden. De 52.500 hectare Oostenrijkse wijngaarden zijn verdeeld over 4 wijnbouwregio’s en 19 wijnbouwgebieden, die ieder een heel eigen microklimaat en terroir hebben. Ieder gebied heeft daarom zijn eigen karakter en specialiteiten. Deze 19 Oostenrijkse wijnbouwgebieden kan je grofweg in vier groepen verdelen. Deze indeling is geen officiële indeling, maar schetst wel in grote lijnen welke wijntypes er in Oostenrijk te vinden zijn, zonder ieder wijnbouwgebied apart te hoeven bespreken:

  1. Alle gebieden ten noordwesten en noordoosten van Wenen (o.a. Wachau, Kamptal, Kremstal, Weinviertel):Veelal karige, steenrijke en mineraalrijke bodems, soms afgedekt met een laag löss. Qua klimaat heerst hier een gematigd landklimaat, maar tegelijkertijd zijn er ’s nachts ook koelere invloeden vanuit het noorden. Via de noordelijk dalen valt er dan koude lucht uit de noordelijke bosrijke gebieden “naar beneden” (het temperatuurverschil tussen dag en nacht kan in de zomer soms 25 graden zijn: overdag 35 graden, ‘s nachts slechts 10 graden). Zowel bodem als klimaat is hier ideaal voor droge witte wijnen. De druivensoort Grüner Veltliner is hier dominant en ook Riesling speelt hier een belangrijke rol. De wijnen kunnen heel rijp zijn, maar behouden door de grote verschillen in dag- en nachttemperatuur, toch een mooie frisheid. Dit maakt deze wijnen zeer gastronomisch;
  2. Het gebied ten zuiden en zuidoosten van Wenen (o.a. Thermenregion, Neusiedlersee, Mittelburgenland, Südburgenland):Dit zijn de warmste gebieden van Oostenrijk. Klimaat en ook bodemstructuur zijn hier het meest geschikt voor rode wijn. Afhankelijk van de specifieke bodem, zijn bepaalde druiven dominant. In het Neusiedlersee is voornamelijk zandbodem. Hier gedijt vooral Zweigelt goed. In het Mittelburgenland zijn er met name zware leem-/kleibodems, waar Blaufränkisch de dominante druivensoort is. In de Thermenregion zijn veel kalkrijke bodems waar St. Laurent en Pinot Noir de mooiste resultaten opleveren;
  3. De wijngaarden direct aan de oevers van de Neusiedlersee (o.a. de dorpjes Illmitz in het Neusiedlersee gebied aan de oostkant van het meer en Rust in Neusiedlersee Hügelland aan de westkant): Dit gebied is voornamelijk bekend vanwege de prachtige edelzoete dessertwijnen (o.a. Eiswein, Beerenauslese, Ausbruch en Trockenbeerenauslese). De combinatie van het warme landklimaat en de grote en ondiepe wateroppervlakte van de Neusiedlersee (300 km2 groot en ca. 1 a 1,5 meter diep) geven ideale omstandigheden voor edele rotting (pourriture noble). Vrijwel ieder jaar kan hier topkwaliteit edelzoete wijn gemaakt worden;
  4. Stiermarken (Südsteiermark, Süd-oststeiermark en Weststeiermark)Dit is het enige gebied in Oostenrijk dat in de mediterrane invloedsfeer ligt (en waar dus niet het pannonische landklimaat dominant is). Hier vind je karige, stenige bodemsoorten en soms ook vulkanische bodems. Dit gebied vormt eigenlijk samen met Slovenië en Friuli één klimaatzone. Witte druivenrassen zijn hier dominant, zoals Sauvignon Blanc, Traminer, Morillon (lokale naam voor chardonnay), Weissburgunder (Pinot Blanc), Grauer Burgunder (Pinot Gris) en Welschriesling (=Riesling Italico). Verder wordt er in de Weststeiermark ook een bijzondere, beendroge rosé gemaakt – Schilcher genaamd – van de druivensoort Blauer Wildbacher.

Mehofer

Mehofer maakt al sinds 1992 wijn van biologisch geteelde druiven. De familie Mehofer heeft biologisch werken in haar levenswijze geïntegreerd. Bij de renovatie van de 200 jaar oude kelders is rekening gehouden met vocht­regulatie en luchtstroombehandeling. De isolatie werd niet kunstmatig gerealiseerd maar met cellulose. Schimmelziekten zijn een groot probleem in Europese wijngaarden. Omdat deze ziekten niet van binnenuit komen, maar van buitenaf, moeten ze ook uitwendig bestreden worden. Meeldauw doet zich op verschillende manieren voor, afhankelijk van het weer. Biologische wijnbouw functioneert ook niet zonder bescherming. Het grote verschil tussen wel en niet biodynamisch werken, zit in de aard van de bescherming en de gebruikte middelen. Mehofer gebruikt plantenextracten (paardenstaart, venkel), bakpoeder, silicaten, zwavel en koper ter bestrijding van deze ziekten. Op dit moment experimenteert Mehofer met PIWI druivenrassen, kruisingen tussen bijvoorbeeld grüner veltliner en een Amerikaans ras, dat resistent is tegen schimmelziekten.

Wagram

Het Oostenrijkse wijndistrict Wagram is een – voor Oostenrijkse begrippen – redelijk groot wijndistrict met bijna 2.500 hectare wijngaarden. Er zijn twee verschillende delen: een kleine strook land direct ten zuiden van de Donau en een veel groter deel ten noorden van de rivier. Verscheidene wijnboeren uit Wagram zijn in de afgelopen jaren biologisch gaan werken. Ze zijn daar succesvol in gebleken. Het draagt bij aan het kwaliteitsimago dat Wagram altijd al heeft gehad. Het wijntoerisme wordt er verder door aangewakkert. Steeds meer wijnboeren sluiten zich aan bij de miliebewuste aanpak van hun collega’s. In Wagram is er een dikke laag löss gevormd. En hier planten de wijnboeren uit Wagram hun druivenstokken op. De Grüner Veltliners worden er pittig en kruidig van. Ook de Roter Veltliner doet het in Wagram goed, net als de Riesling. En denk niet dat er alleen mooie witte wijnen gemaakt worden. Een fruitige Zweigelt of fluwelige Pinot Noir uit Wagram is niet te versmaden.

Klosterneuburg

Het wijnicoon van Wagram is het Klosterneuburg. Dit indrukwekkende klosterneuburggebouw heeft een cruciale rol gespeeld in de Oostenrijkse wijncultuur. Het was in 1860 de eerste hogeschool voor de wijnbouw ter wereld. Beroemde Oostenrijkse druiven als de Zweigelt en de Blauburger zijn hier gekweekt. Tot op de dag van vandaag is dit monumentale wijninstituut toonaangevend. Veel Oostenrijkse wijnboeren zijn en worden er op internationaal topniveau opgeleid. Bovendien is het een van de grootste wijnproducenten van het land. Veel wijnboeren uit het vlakbij gelegen Wenen brengen er hun druiven heen om Oostenrijkse Sekt van te laten maken.

De slag bij Wagram

De Slag bij Wagram (5-6 juli 1809) was een grote veldslag tussen Franse en Oostenrijkse troepen nabij Deutsch-Wagram in Marchfeld, een laagvlakte net ten noorden van Wenen. Met deze veldslag bracht de Franse keizer Napoleon de Vijfde Coalitieoorlog tot een einde. Het was zijn laatste grote overwinning; latere veldtochten zouden alle in een nederlaag eindigen. De Slag bij Wagram was de grootste veldslag van de napoleontische oorlogen tot op dat moment. Meer dan 80.000 van de 300.000 soldaten sneuvelden op het slagveld. In Parijs zijn de Avenue de Wagram en Place de Wagram en het metrostation Wagram naar deze veldslag vernoemd.

Oostenrijk had in 1805 een vernederende nederlaag geleden tegen Napoleon in de Derde Coalitieoorlog. Samen met de Britten vormde Oostenrijk in 1809 een nieuwe coalitie tegen Frankrijk. Ook de kleine Italiaanse staten Sicilië en Sardinië namen deel aan dit bondgenootschap. Rusland en Pruisen hielden zich neutraal, zodat Oostenrijk grotendeels alleen stond tegen Frankrijk op het Europees continent. De Oostenrijkse aanval in april, zonder oorlogsverklaring, kwam als een verrassing voor de Fransen. Maar met de komst van Napoleon keerde het tij en werden de Oostenrijkers oostwaarts gedreven. Na een serie Oostenrijkse nederlagen nam Napoleon op 13 mei de Oostenrijkse hoofdstad Wenen in. Omdat de bruggen over de Donau vernietigd waren, bouwden de Fransen provisorische bruggen bij Wenen en begonnen de rivier over te steken. Met twee derde van het Franse leger aan de noordkant van de rivier viel aartshertog Karel met het Oostenrijkse leger de Fransen aan. In de daaropvolgende veldslag, de Slag bij Aspern-Eßling (21-22 mei), werden de Fransen verslagen waarop ze zich terugtrokken. Napoleon wachtte op versterkingen en maakte pas zes weken later, op 30 juni, een nieuwe poging om de Donau over te steken.

In de nacht van 4-5 juli stak Napoleon met 190.000 man de provisorische bruggen over die waren aangelegd van het (toenmalige) eiland Lobau in de Donau naar de noordelijke oever. Per ongeluk kregen twee korpsen dezelfde brug toegewezen door Napoleons stafchef Berthier, wat tot een grote opstopping leidde. De Franse korpsen onder bevel van Masséna, Oudinot en Davout waren de volgende dag over de brug heen, terwijl de Saksische troepen onder bevel van Bernadotte zich achteraan sloten. De Franse artillerie bombardeerde de Oostenrijkers in het gebied rond Aspern en Eßling, waarna de Fransen de dorpjes innamen. De Oostenrijkers werden teruggeslagen en rond zonsondergang gaf Napoleon het bevel tot een aanval die de veldslag zou beslissen voordat Oostenrijkse reserves onder bevel van aartshertog Johan het slagveld konden bereiken. De slecht gecoördineerde aanval, door Italiaanse troepen onder bevel van generaal Macdonald, was echter een mislukking. Hierdoor was de veldslag bij het vallen van het donker nog steeds onbeslist.

Bij zonsopgang op 6 juli voerden de Oostenrijkers een schijnaanval uit op de Franse rechterflank, in een poging om de Franse reserves weg te houden van de echte aanval rond Aderklaa. Bij deze schijnaanval werd Bernadottes Saksische korps teruggedrongen. Napoleon gaf hierop het bevel om zijn artillerie batterijen te verenigen tot een enorme Grande Batterie van 112 kanonnen. Hiermee kon de Oostenrijkse aanval tot stand gehouden worden. Met assistentie van Masséna en de Franse cavalerie bleef de Franse linie aan de linkerflank overeind. De beslissende aanval kwam aan de Franse rechterflank, waar Macdonald met een taartpuntvormige formatie van 8000 man, na zware bajonetgevechten, door het avancerende Oostenrijkse centrum brak, waarbij het Oostenrijkse leger in twee delen spleet. Tijdens deze aanval sneuvelde de Franse cavaleriegeneraal Lasalle.

Na de nederlaag bij Wagram trok Aartshertog Karel zijn troepen terug naar het noorden, in de hoop te kunnen hergroeperen. De Fransen hadden ook zware verliezen geleden en konden pas twee dagen later de achtervolging inzetten. Op 10 juli haalden de Fransen de Oostenrijkers in bij Znaim (nu Znojmo in Tsjechië). De Oostenrijkers beseften dat ze kansloos waren en stelden een wapenstilstand voor. De Franse generaal Auguste de Marmont weigerde echter een wapenstilstand te sluiten. Na twee dagen van zware gevechten bereikte het nieuws Napoleon, die onmiddellijk bevel gaf aan Marmont om de gevechten te staken. Op 12 juli werd de wapenstilstand alsnog getekend. Op 14 oktober werd de Vrede van Schönbrunn getekend in het Schönbrunn-paleis in Wenen. Frankrijk kon de vredesvoorwaarden aan het vernederde Oostenrijk dicteren, waarbij de Oostenrijkers grote gebieden moesten afstaan aan Frankrijk en diens vazalstaten. Ook sloten Frankrijk en Oostenrijk een bondgenootschap.

Macdonald werd voor zijn rol in de veldslag benoemd tot Maarschalk van Frankrijk en hertog van Tarento. Ook Oudinot werd benoemd tot Maarschalk van Frankrijk en kreeg een hertogstitel. Marmont werd benoemd tot Maarschalk van Frankrijk en gouverneur van de nieuwe Illyrische Provincies, die Oostenrijk bij de Vrede van Schönbrunn aan Frankrijk had afgestaan. Maarschalk Berthier kreeg de erfelijke titel Prince de Wagram, Masséna kreeg de titel Prince d’Essling en Davout werd Prince d’Eckmühl. Bernadotte liet direct na de Slag bij Wagram een dagorder uitgaan dat de overwinning voornamelijk te danken was geweest aan de Saksische troepen onder zijn bevel. Dit wekte de woede van Napoleon, die de verklaring onmiddellijk liet intrekken en Bernadotte zijn bevel ontnam omdat hij zijn troepen tijdens de veldslag zou hebben teruggetrokken. De breuk tussen Napoleon en Bernadotte zou verreikende gevolgen hebben. Bernadotte keerde gepikeerd terug naar Parijs en kreeg nog korte tijd het bevel over de verdediging van Walcheren (waar de Britten een inval hadden gedaan, zie Walcherenexpeditie) voordat Napoleon hem verving met Bessières. Het volgende jaar accepteerde Bernadotte een aanbod om kroonprins van Zweden te worden. Tijdens de Slag bij Leipzig bleek Bernadotte een geduchte tegenstander van Napoleon. Hij versloeg ook de Franse bondgenoot Denemarken en dwong de Denen om Noorwegen aan Zweden af te staan. In 1818 werd hij koning van Zweden en Noorwegen als Karel XIV Johan. Hij werd hiermee de stamvader van het huidige Zweedse koningshuis Bernadotte.

Roter Veltliner

Roter Veltliner – In Oostenrijk staat er bijna 260 ha van aangeplant, hoofdzakelijk in de DAC Wagram en in het westelijk deel van Weinviertel. De wijnproductie gaat terug richting het midden van de 20e eeuw, maar werd verdrongen door de meer populaire grüner veltliner. In Slovakije staat er meer dan 300 ha van aangeplant. Roter veltliner kwam iets meer dan 300 jaar geleden in Oostenrijk terecht, maar zou oorspronkelijk van de regio rond het Italiaanse Comomeer komen, Valtellina of de vallei van de Adda. Wellicht werd deze druif reeds in de Romeinse tijd geteeld. Maar met ‘zou’ en ‘wellicht’ zijn we niet veel, het is wat er in de fles zit dat telt! We mogen zijn ouders dan niet kennen, toch merken we op dat hij gemakkelijk kruisingen aangaat met andere druivenrassen. Met sylvaner zorgt hij voor de frühroter veltliner en de neuburger, en met savagnin voor de rotgipfler en bijna met zekerheid voor de zierfandler. Deze kameleon muteert ook heel spontaan en wordt dan brauner veltliner of gelbling, naarmate de kleur van de gele druiven die hij draagt.

Roter veltliner is een sterke groeier en op heel vruchtbare bodems produceert hij veel te veel druiven, te vermijden dus. Omdat hij geen schrik heeft van de droogte of warmte, voelt hij zich goed op plaatsen met veel zon die goed waterdoorlatend zijn. Zijn favoriete bodems zijn löss en kalkachtige kiezel. Hij houdt ervan om zijn tijd te nemen en laat te rijpen, met als resultaat bessen die lichtjes overrijp zijn maar met verrassend veel zuren. Tegelijk is hij gevoelig voor rot en is het aangeraden om in vochtige wijnjaren een deel van de bladeren te verwijderen. Maar dat houdt ook een risico in, want wanneer hij aan ultraviolette straling wordt blootgesteld, kunnen de lichtroze bessen richting violet gaan. De bladeren zijn groot, diep ingesneden, gekarteld en vijflobbig. De druiventros bezit een conische vorm, met compacte en ronde bessen met een dikke schil. Deze schil zorgt ervoor dat er edelrot kan ontstaan.

Mehofer Roter Veltliner Klassik

Roter veltliner? Witte wijn? Klopt. De vruchten van deze oude Oostenrijkse druivensoort zijn ‘grijs’, dat wil zeggen zeer licht rozerood van kleur. Door kortstondige inweking geeft de schil vrijwel geen kleur af en ontstaat er een witte wijn. Roter Veltliner doet mij denken aan pinot gris – sappig, kruidig fruit, peer, pruimen en een mooie mineraliteit! Wijn en gerecht: Kip, pasta/deegwaren, zalmachtigen, vegetarisch, spicy Oosters, vleeswaren, witvis, schaaldieren, wit vlees, zachte romige kaas salades, asperges, artisjokken, carpaccio!

Bestel hier uw Roter Veltliner, wat een feest!

 

 

 

 

Please follow and like us: