Vino Amore

Toscane

Toscane is het herkomstgebied van de meest geproduceerde Italiaanse kwaliteitswijn, de Chianti. Maar de streek heeft veel meer te bieden dan deze populaire rode wijn. Ongeveer de helft van de opbrengst van het 70.000 ha omvattende wijnoppervlak wordt als kwaliteitswijn op de markt gebracht. Naast de Chianti hebben ook de Brunello di Montalcino, de Vino Nobile de Montepulciano en de Vernaccia di San Gimignano de Toscaanse wijnbouw bekend gemaakt. Meer dan tweederde van het Toscaanse landschap bestaat uit heuvels en bergen, die al vele jaren de ideale voorwaarden voor de wijnbouw creëren. Toscane bestaat uit twee geografische gebieden: de Tyrrheense kustzone, die zich uitstrekt van de provincie Livorno, voorbij Grosseto tot de grens met Lazio, en de Centrale Heuvels in de provincies Florence en Siena. De meeste wijngaarden in de provincies Pisa en Lucca liggen in het binnenland, maar het warme, maritieme klimaat levert wijnen op die lijken op die van de kust. De brede, geografische gebieden zijn verdeeld in verschillende DOC’s die elk hun eigen productienormen en toegelaten druivensoorten kennen. Mede door de ingewikkelde Italiaanse wijnwet waren innovatieve wijnboeren die nieuwe paden in Italië wilden betreden gedwongen hun hoogwaardige wijnen te declasseren en als eenvoudige tafelwijnen op de markt te brengen. De eerste voorbeelden van deze nieuwe stijl kwamen al begin jaren ’70 op de markt: de Sassicaia van Incisa en de Tignanello van Antinanori. Vooral de Tignanello, een cuvée van Sangiovese en Cabernet Sauvignon (80-20 verhouding), maakte de weg vrij voor beroemde wijnen als Camartina, Vigorello, Grifi, Balifico, Cabreo, Monte Vertine of Convivio. Andere wijnen werden onversneden van Sangiovese geperst of bestonden voornamelijk, zij het niet onversneden, uit Cabernet Sauvignon. Wat de Italiaanse wetgever helemaal niet van plan was toe te staan, werd door de markt snel en enthousiast ontvangen en de schijnbaar eenvoudigste van alle wijnen wonnen reeds na korte tijd zoveel prijzen, dat menig producent van kwaliteitswijn aan het denken werd gezet. Halverwege de jaren ’80 had het voorbeeld ver buiten de grenzen van Toscane navolging gekregen en er was vrijwel geen wijngoed dat niet ten minste één van deze eersteklas tafelwijnen produceerde, die door de Amerikaanse critici enthousiast “Super Tuscans” werd genoemd. Nog geen 10 jaar later was alle drukte bijna voorbij. De wetgever had in vele regio’s nieuwe D.O.C. gebieden opgericht, de productiebepalingen van reeds bestaande D.O.C.’s aangepast en bovendien de categorie van de wijnen met indicazione geografica, de tafelwijnen met geografische herkomstbenaming, doorgevoerd. Veel van de eerst ongebruikelijke tafelwijnen worden tegenwoordig met D.O.C. of I.G.T naam aangeboden.